வெள்ளி துளிகளினால்
மண்ணில் நனைவோம்
வண்ண கதிர்களினால்
வானில் வரிவோம்
காற்றாய் காட்டினிடையே
முகில் மூங்கில்
துளைகளினிடையே
பாடி தரிவோம்
இதுவரை நாம் பேசிடும்
மொழிகளில் நட்புடன் மகிழ்ந்தோம்
மௌனத்திலும் சில நேரம்
நம் அன்பை உணர்ந்தோம்
புது புது சுவை தினமும்
உணவில் ருசித்தோம்
கட்டியணைத்து தோலுரசி
அருகில் சில சமயம்
முகம் மறைத்த தொலைவில்
குரல் பதிவில் சில சமயம்
தொலைவிலிருந்தும் நெருக்கமாய்
பளிச்சிடும் சிரிப்பின்
கடைசி பற்களும்
நட்பின நினைவுகள் சொல்லும்
உயிரில்லா சதை பிண்டம்
உயிராக்கி சுமந்த கருப்பை
இன்று தன்னை சுமக்க வலு இழந்ததே
என்னை தாலட்டிய தாமரை இதழ்
இன்று என் இமை முன்
தாமரை நீங்கியும்
நீயே என்
கலையரசி......
குளுமை மோதும்
சுவர்களுக்கிடையே
உருகும் மெழுகோடு
வெள்ளை காகிதம் கிலிக்கும்
பேனா முனையோடு ….
நெஞ்சிலே
உந்தன் ஞாபகம்!..
மெல்ல உன்னால்
என்னை இழக்கிறேன் ..
கொஞ்சமாய்
உற்றுப் பாரடி ...
என் கண்களில் நீயடி !
நீரடி...
வான் விட்டு விண்மீன்
வனம் வந்ததோ
நீரோடு புளன்று ஓர் பெண்னானதோ!
கதிர் மோதி
மொட்டவிழும் மலர் போல
நீ சோம்பல் விரித்தாய்!
உன் இதழ் சுவைத்த
தேனீர் கோப்பை அனல் வீசும்..
நீ நடந்த
மண் சாலை மனம் வீசும்...
நித்தம் ஆயிரம் விழிகள்
நான் கடந்து சென்றேன்
ஆனால் இரு விழி மட்டும்
என் தடம் மறிப்பதேன்!
யாரும் அறியாமல் நீயும் கேட்காமல்
சில வார்த்தை சொன்னேன்
காற்றின் வழியே
நீ கேட்பாய் என்றே
நிலவின் ஒளியை குடுவையில் அடித்து
இரவில் தரவா
பணித்தீவை வெட்டி
சுடும் தீயில் இட்டு
அறையின் குளுமை சேர்க்கவா
நீ சுமக்கும் புத்தகம் நடுவில்
நீ தேடும் வரியில் ஒன்றாய்
நானும் மாறேனோ
காற்றில் கலையும் கற்றை கூந்தலில்
ஒற்றை நூலாய் மாறேனோ
நாளும் நூறு முறையேனும்
ஒத்திகை பார்த்தேன்
நேரில் உன்னிடம் சொல்ல
வரிகள் தொலைத்தேன்
மடித்த கடிதம்
பிரித்து படிக்க
உதிரம் உரித்து
கடிதம் தந்தேன்!
விரித்த விழியில்
படித்த கடிதம்
தீயில் எரித்துப் போனாய் அன்பே!
நிலம் கீரி ஆழ புதையுண்ட ஓர் நட்பின் விதை
இன்று விருட்சமாய் நிழல் தரும் காலம்கனிந்தது
நண்பா !
எத்தனை நினைவுகள் !
ஈர் நான்கு ஆண்டுகள்
என் நினைவலைகளுக்குள்
மிக ஆழமாய் நீண்டு கிடப்பது
நம் நட்பு மட்டுமே
கேலிஇத்து சிரித்த நாட்கள் பல
சோகமாய் கண்ணீரோடு உன் தோள்கள்தேடிய நாட்கள் சில
என் முதல் காதல் தோல்வியும் உன் இருதோள்களே தாங்கின
உன்னால் எனக்கு புது உறவுகள் கிடைத்தன
உன் தாய் தந்தையர் எனதுமாய்
உன் மனைவி எனது தங்கையாய்
உன் மகன் உன்னை தாண்டிய தோழானாய்
இனி வரும் நாட்கள்
உன்னோடு என் பயணம் தொடருமாஎன்பதரியேன்
ஆனால்
இனி எங்கேனும் எனை குறித்த நினைவுகள்உன் நெஞ்சில் எழும் எனில்
இக்காகிதத்தை விரித்து பார்
இதில் உள்ள எழுத்துகள்
என் மூளை நரம்புகளின் ஆழத்திலிருந்துஉதிர்ந்தவை
உன் இதழ் வழி சிரிப்பிலும்
உன் இமை நீரிலும்
நான் இருப்பேன்
நிலம் கீரி ஆழ புதையுண்ட ஓர் நட்பின் விதை
இன்று விருட்சமாய் நிழல் தரும் காலம்கனிந்தது
நண்பா !
எத்தனை நினைவுகள் !
ஈர் நான்கு ஆண்டுகள்
என் நினைவலைகளுக்குள்
மிக ஆழமாய் நீண்டு கிடப்பது
நம் நட்பு மட்டுமே
கேலிஇத்து சிரித்த நாட்கள் பல
சோகமாய் கண்ணீரோடு உன் தோள்கள்தேடிய நாட்கள் சில
என் காதல் தோல்விகளையும் உன் இருதோள்களே தாங்கின
உன்னால் எனக்கு புது உறவுகள் கிடைத்தன
உன் தாய் தந்தையர் எனதுமாய்
உன் மனைவி எனது தங்கையாய்
உன் மகன் உன்னை தாண்டிய தோழானாய்
இனி வரும் நாட்கள்
உன்னோடு என் பயணம் தொடருமாஎன்பதரியேன்
ஆனால்
இனி எங்கேனும் எனை குறித்த நினைவுகள்உன் நெஞ்சில் எழும் எனில்
இக்காகிதத்தை விரித்து பார்
இதில் உள்ள எழுத்துகள்
என் மூளை நரம்புகளின் ஆழத்திலிருந்துஉதிர்ந்தவை
உன் இதழ் வழி சிரிப்பிலும்
உன் இமை நீரிலும்
நான் இருப்பேன்
விதையே உயிர்ப்பெறு
அணுவை பிளந்திடு
கருவாய் வளர்த்திடு
கனவுகள் தளிருமோ
நினைவுகள் மலருமோ
தாய் மடி மீதிலே
தவழ்ந்திடும் மழலை
சிரிப்பிலே
சுவடுகள் மாறுமோ...
ஒரு சிரிப்பு
முதல் மூச்சு
முதல் முத்தம்
முதல் சபரிசம்
வீணையின் தந்திகள் தேடும் பிஞ்சு விரல்கள்
தாமரை பாதங்கள்
ஒரு தாயின் தேடல்...
இரவின் நீலம் திரட்டிய மை கொண்டு
உனக்கென
ஒரு சில வரிகள்.....
உன் தாயின்
கருவறை விட்டு
வீரிட்ட ஒளியோடு
தந்தையின்
கரம் மீது நதியாய்
நீ நெழிந்த நாள் இன்று
உனக்கும்
உன் தாய் தந்தையருக்கும்
இன்று ஒரே வயது
பூமி பந்தின் சுழற்சியும்
உன் மீது காதல் கொண்டே
தன் கடன் மறந்து
அந்த கதிரவனை ஓர் நாள்
தாமதமாய் சுற்றுகிறது ...
உனக்கென ஓர்
பரிசு தரமுடியாமல்
அந்த நிலவும்
கருங்காட்டில்
இன்று தன்னை
ஒளித்துக்கொள்ளும்
தேடிபார் அவன்
நுனி வால் தெரிந்தாலும் தெரியும்
பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள்.......
ஓர் சிம்மத்தின்
கடைசி கர்ஜனை
வின்னில்
தன் ஒழியை மங்க செய்கிறது....
இப்புவி பணிகளால்
களித்துப்போன
உன்னை
தன் மடியோடு
சாய்த்துக்கொண்டாள் தாய் ஒருத்தி
மகளே உறங்கு...
ஆம் ஊர்
உன்ணை அம்மா என்ற போதும்
உன் மணம் தேடுவது
உன் அம்மாவை என்றறிவேன்
மகளே உறங்கு...
உனை அன்றி நாளும்
ஒரு தெய்வம் என்றும்
விழி கண்டதில்லை அம்மா
இரவா பகலா
தெரியாமலே அம்மா
விழியில் வளர்த்தாய் என்னை
இரவொன்று பகலானதே
நீயும் எங்கே அம்மா
என் இடபுற முகமும்
உன் வல மடி தேடும்
தூக்கம் இன்றி
என் கண்கள் வாடும்!
கரம் தொடுகின்ற தொலைவிலே
அம்மா உன் பிம்பம்
கனவே நீயும் கலையாதே என்னை!
என் இதழோடு
உந்தன்
விரல் சோற்று பருக்கை
அமிர்தம் கூட
அதை தாண்டி என்பேன் ..
