விடியும் காலை உந்தன் மடியில்

விடியும் காலை உந்தன் மடியில் வேண்டும்
இரவின் இருளும் உந்தன் விழியில் வேண்டும்
என் கரம் உன் கரத்தோடு
என்னை உன் தோளில் சாய்த்திடு
                             
தோளிலே உன்னை சாய்த்திட
தோழானாய் நானும் இல்லை
மடியிலே உன்னை சாய்க்கிறேன்
தாய் என நானும் கொஞ்சம்
                             
விண் மீன்கள் இரண்டு
உந்தன் விழிகளில் அசைந்தாடுதோ
கரு மேகங்கள் ஒன்று கூடியே
உந்தன் விழிகளில் மை தீட்டுதோ
                             
இன்றிலும் இந்த வார்த்தையை
எந்த கவியிலும் நான் கேட்கவில்லை

இதுவரை எந்த கவிஞனும்
இந்த விழிகளை பார்த்ததில்லை

மாறன் நெஞ்சம் இது
வெண்பா வை மஞ்சம் ஆனது

வெண்பாவை தஞ்சம் கொள்ளவே
மாறன் நெஞ்சும் ஆனது

உன் கூந்தல் வாசம் தேடியே
பூ எல்லாம் முகர்ந்து பார்க்கிறேன்
பூ எல்லாம் படைத்த பூ வாசம்
என்றே வியந்து போகிறேன்

இடை மீது கொடியா
உந்தன் விரல் சொல்லும் படியா
எந்தன் உடை ஆனது

இழை மீது துளியா
உந்தன் இதழ் மீது துளியா
எந்தன் இதழ் அருந்தவோ