என் தனிமை

குளுமை மோதும்

சுவர்களுக்கிடையே

உருகும் மெழுகோடு

வெள்ளை காகிதம் கிலிக்கும்

பேனா முனையோடு ….

நெஞ்சிலே

நெஞ்சிலே

உந்தன் ஞாபகம்!..

மெல்ல உன்னால்

என்னை இழக்கிறேன் ..

கொஞ்சமாய்

உற்றுப் பாரடி ...

என் கண்களில் நீயடி !

நீரடி...

தாயே

தன்னுள் கலந்து

தன்னை கரைத்து

என்னை வளர்த்தாயே

பெண்ணானதோ

வான் விட்டு விண்மீன்
வனம் வந்ததோ
நீரோடு புளன்று ஓர் பெண்னானதோ!

கதிர் மோதி
மொட்டவிழும் மலர் போல
நீ சோம்பல் விரித்தாய்!

உன் இதழ் சுவைத்த
தேனீர் கோப்பை அனல் வீசும்..
நீ நடந்த
மண் சாலை மனம் வீசும்...

நித்தம் ஆயிரம் விழிகள்
நான் கடந்து சென்றேன்
ஆனால் இரு விழி மட்டும்
என் தடம் மறிப்பதேன்!

யாரும் அறியாமல் நீயும் கேட்காமல்
சில வார்த்தை சொன்னேன்
காற்றின் வழியே
நீ கேட்பாய் என்றே

நிலவின் ஒளியை குடுவையில் அடித்து
இரவில் தரவா
பணித்தீவை வெட்டி
சுடும் தீயில் இட்டு
அறையின் குளுமை சேர்க்கவா

நீ சுமக்கும் புத்தகம் நடுவில்
நீ தேடும் வரியில் ஒன்றாய்
நானும் மாறேனோ

காற்றில் கலையும் கற்றை கூந்தலில்
ஒற்றை நூலாய் மாறேனோ

நாளும் நூறு முறையேனும்
ஒத்திகை பார்த்தேன்
நேரில் உன்னிடம் சொல்ல
வரிகள் தொலைத்தேன்

தீயில் எரிந்த கடிதம்

மடித்த கடிதம்
பிரித்து படிக்க
உதிரம் உரித்து
கடிதம் தந்தேன்!

விரித்த விழியில்
படித்த கடிதம்
தீயில் எரித்துப் போனாய் அன்பே!

நினைவு

நாட்கள் நீண்டு போகும்
வருடங்களின் நீளம் அதிகரிக்கும்
நினைவுகள் மட்டும்
நெஞ்சில் பத்திரமாகும்